Γιάννης Ρίτσος ~ Ελάχιστο Χρονικό του Έρωτα ~

Βιάζονταν πολύ να φιληθούν. 

Μπήκαν στο σπίτι. 

Κλείδωσαν. 

Τις δυο καρέκλες τις άφησαν στον κήπο. 

Όσο έλειπαν τα πουλιά οικειοποιήθηκαν τις καρέκλες τους, 

τις έκαναν σκάλες για τα δωμάτιά τους. 

Όταν βράδιασε, 
όλα τα κατάπιανε τα φύλλα, 

χτυπώντας ηδονικά τις γλώσσες τους. 
Οι δυο καρέκλες περίμεναν ακόμη σα δυο μικρά ικριώματα 
στο χείλος μιας πράσινης μοναξιάς μπροστά στο φεγγάρι.

Από το "Ελάχιστο Χρονικό του Έρωτα"

Γιάννης Ρίτσος ~ Σάρκινος λόγος ~

Τι όμορφη που είσαι.
Με τρομάζει η ομορφιά σου. Σε πεινάω. Σε διψάω.
Σου δέομαι:
Κρύψου, γίνε αόρατη για όλους, ορατή μόνο σ' εμένα.
Καλυμμένη απ' τα μαλλιά ως τα νύχια των ποδιών με σκοτεινό διάφανο πέπλο
διάστικτο απ' τους ασημένιους στεναγμούς εαρινών φεγγαριών.
Οι πόροι σου εκπέμπουν φωνήεντα, σύμφωνα ιμερόεντα.

Γιάννης Ρίτσος ~ Η σονάτα του σεληνόφωτος ~

Άφησέ με να 'ρθω μαζί σου. 

Τι φεγγάρι απόψε!... 
Είναι καλό το φεγγάρι 
-δε θα φαίνεται που ασπρίσαν τα μαλλιά μου... 
Το φεγγάρι θα κάνει πάλι 
χρυσά τα μαλλιά μου. 
Δε θα καταλάβεις. 

'Αφησέ με να 'ρθω μαζί σου 
'Οταν έχει φεγγάρι 
μεγαλώνουν οι σκιές μες στο σπίτι, 
αόρατα χέρια τραβούν τις κουρτίνες... 
'Ενα δάχτυλο αχνό 
γράφει στη σκόνη του πιάνου 
λησμονημένα λόγια 
-δε θέλω να τ' ακούσω.

Σώπα... 
Θα καθίσουμε λίγο στο πεζούλι, 
πάνω στο ύψωμα 
κι όπως θα μας φυσάει ο ανοιξιάτικος αέρας, 
μπορεί και να φανταστούμε 
κιόλας πως θα πετάξουμε... 

Το ξέρω πως καθένας 
μονάχος πορεύεται στον έρωτα, 
μονάχος στη δόξα και στο θάνατο. 
Το ξέρω.Το δοκίμασα.Δεν ωφελεί. 

'Αφησέ με να 'ρθω μαζί σου... 
Θα σταθούμε λιγάκι στην κορφή 
της μαρμάρινης σκάλας του 'Αη-Νικόλα, 
ύστερα εσύ θα κατηφορίσεις 
κι εγώ θα γυρίσω πίσω, 
έχοντας στ' αριστερό πλευρό μου τη ζέστα 
απ' το τυχαίο άγγιγμα του σακκακιού σου... 

Κι ακόμη μερικά τετράγωνα φώτα 
από μικρά συνοικιακά παράθυρα 
κι αυτή η πάλλευκη άχνα απ' το φεγγάρι 
που 'ναι σα μια μεγάλη 
συνοδεία ασημένιων κύκνων... 
Τούτο τον άστατο καιρό,όσο να 'ναι, 
πρέπει να φυλαγόμαστε. 

'Εχει υγρασία τα βράδια και το φεγγάρι 
δε σου φαίνεται,αλήθεια, 
πως επιτείνει την ψύχρα; 
Α,φεύγεις;Καληνύχτα. 
'Οχι,δε θα 'ρθω. 

Καληνύχτα.Εγώ θα βγω σε λίγο.Ευχαριστώ. 
Γιατί επιτέλους πρέπει να βγω 
απ' αυτό το τσακισμένο σπίτι... 
Ν' ακούσω τα μεγάλα 
βήματα της πολιτείας, 
να μην ακούω τα βήματά σου, 
μήτε τα βήματα του Θεού, 
μήτε και τα δικά μου...


Γιάννης Ρίτσος 1956.

Γιάννης Ρίτσος ~ Γυμνό σώμα ~

Εἶπε:

ψηφίζω τὸ γαλάζιο.
Ἐγὼ τὸ κόκκινο.
Κι ἐγώ.

Τὸ σῶμα σου ὡραῖο
Τὸ σῶμα σου ἀπέραντο.
Χάθηκα στὸ ἀπέραντο.

Διαστολὴ τῆς νύχτας.
Διαστολὴ τοῦ σώματος.
Συστολὴ τῆς ψυχῆς.

Ὅσο ἀπομακρύνεσαι
Σὲ πλησιάζω.

Ἕνα ἄστρο
ἔκαψε τὸ σπίτι μου.

Οἱ νύχτες μὲ στενεύουν
στὴν ἀπουσία σου.
Σὲ ἀναπνέω.

Ἡ γλῶσσα μου στὸ στόμα σου
ἡ γλῶσσα σου στὸ στόμα μου-
σκοτεινὸ δάσος.
Οἱ ξυλοκόποι χάθηκαν
καὶ τὰ πουλιά.

Ὅπου βρίσκεσαι
ὑπάρχω.

Τὰ χείλη μου
περιτρέχουν τ᾿ ἀφτί σου.

Τόσο μικρὸ καὶ τρυφερὸ
πῶς χωράει
ὅλη τὴ μουσική;

Ἡδονή-
πέρα ἀπ᾿ τὴ γέννηση,
πέρα ἀπ᾿ τὸ θάνατο.
Τελικὸ κι αἰώνιο
παρόν.

Ἀγγίζω τὰ δάχτυλα
τῶν ποδιῶν σου.
Τί ἀναρίθμητος ὀ κόσμος.

Μέσα σε λίγες νύχτες
πῶς πλάθεται καὶ καταρρέει
ὅλος ὁ κόσμος;

Ἡ γλῶσσα ἐγγίζει
βαθύτερα ἀπ᾿ τὰ δάχτυλα.
Ἑνώνεται.

Τώρα
μὲ τὴ δική σου ἀναπνοὴ
ρυθμίζεται τὸ βῆμα μου
κι ὁ σφυγμός μου.

Δυὸ μῆνες ποὺ δὲ σμίξαμε.
Ἕνας αἰῶνας
κι ἐννιὰ δευτερόλεπτα.

Τί νὰ τὰ κάνω τ᾿ ἄστρα
ἀφοῦ λείπεις;

Μὲ τὸ κόκκινο τοῦ αἵματος
εἶμαι.
Εἶμαι γιὰ σένα.